
Σήμερα έκαψαν την Πάρνηθα. Η τέφρα της πέφτει βροχή πάνω από την Αθήνα. Βρέχει λοιπόν δεντράκια, πουλιά, ελάφια... Η Πάρνηθα ήταν η τελευταία μας ελπίδα. Κάνω ζάπινγκ, τα κανάλια έχουν διαφημίσεις. "Στείλε SMS τώρα για να κερδίσεις!" "Δες την πανηλίθια κονσέρβα κωμωδία μας για να γελάσεις!" "Άκου τι κάνει ο Αρχιεπίσκοπος για να συγκινηθείς!". Είναι γελοίοι, όπως πάντα. Μόνο που σήμερα δεν φαντάζουν απλά γελοίοι, αλλά και ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ. Αύριο; Δεν θα την ανοίξω αύριο, γιατί θα βγάλω τα άντερά μου, είμαι σίγουρη.
Η Πάρνηθα κάηκε. Θα μου πεις, δεν έχει φτάσει ακόμα η φωτιά στους Θρακομακεδόνες, αλλά λίγο θέλει. Κάηκε η Μόλα. Είχατε πάει στη Μόλα; Είχε κάτι έλατα, μέχρι εκεί πάνω. Όλα σε παρελθοντικό χρόνο πλέον. Τώρα πια, τίποτα. Μόνο η στάχτη. Ελπίζω αυτή η στάχτη, που απλώνεται παντού, πάνω στα κυριλέ σας αυτοκίνητα, πάνω στις καλογυαλισμένες σας βεράντες, πάνω στα ωραία σας ρουχαλάκια, να φτάσει και λίγο την ψυχούλα σας.
Γιατί όποιος δεν βουρκώνει, είναι καθίκι.


